Gepost door: Paul | mei 27, 2006

Op zoek naar Muziris

Kijk om je heen. Rechts links, voor achter, alleen oceaan. Al weken. Sinds Arabia Felix uit het zicht is verdwenen, is land een droom geworden. Was het hoogmoed van me? Ik dacht dat ik de route had gevonden, nu klinkt het als een hersenspinsel.
Ik luisterde in mijn jeugd in Gaza naar de Bactrische handelaars die vertelden hoe ze de hoge zon volgden, en daar van lokale vissers geruchten hoorden over een haven die recht eronder lag, een haven die je al rook een dag voor je hem bereikt had – nee, niet vanwege de vislucht, vanwege het aroma van pittige pepers! Later, als scheepsjongen op een kustvaarder uit Berenike, zag ik op Dioskordia Indische zeevaarders, die pochten over hun thuishaven waar de geplaveide kaden in de zon groen rood en blauw schitterden! En die schepen waren geladen met peper… Ja, ik denk dat ik toen al droomde, dagdroomde, dat ik zelf een schip naar die haven zou leiden, de haven van peper en edelstenen!
Tenslotte hoorde ik, een paar jaar geleden in een kroeg in Oman, verweerde Arabische schippers verhit discussieren over de windgesteldheid op de oceaan. Was Hypalos al opgestoken – ja mijn naamgenoot! – om hen over zee te blazen? De eerste peper in Muz-‘ir was het goedkoopst, dus beter de gok nu maar wagen!, vond de bebaarde. Die nacht sliep ik niet, de waterpijp had mijn gemoed verbreed, en ik wist (of meende?) dat mijn ‘Eureka!’ nabij was. Toen de ochtend al gloorde – Hypalos klapperde nog tegen de wanden van de slaapzaal, ik hoorde dat buiten de Arabieren hun opgewonden twistgesprek hervat hadden – vielen de schakels van mijn gedachten ineen. Alles wat ik nog nodig had was een schipper die het aandurfde om mij naar India te voeren, naar Muziris, de haven van goud en edelstenen.
Twijfelt hij ook, mijn schipper Eudoxus? Verlangt hij al terug naar de rust van Cyzicus? Zo te zien niet. Hij praat weinig, dat is waar, maar wanneer praat hij wel? Wat denkt hij? Hij werkt, tuurt af en toe over de zee. Zijn bemanning vaart al zo lang met hem dat zij geen vragen zullen stellen. Wat als zijn vertrouwen op raakt? Wat gebeurt er dan met mij? Als we de rand van de wereldschijf bereiken? Of de zeeslang Okeanos zien? Of erger nog, als er alleen maar meer zee is, zonder einde?
Muziris. Ik heb mijn papyrus uitgerold. De bijna zuivere boog met linksonder Arabië, boven Perzië en rechtsonder India, de rechte lijn van Oman naar Muziris, ‘Hypalos’ in sierlijke rode letters daarnaast. Eudoxus heb ik ermee gewonnen, maar mij overtuigt de schets niet meer nu ik alleen nog zee zie om me heen. Is de wereld in een geografisch schema te vatten? In Alexandrië twijfelde ik daar niet aan, nu overmant angst me als die vraag in me opkomt. Waar vind ik hoop?


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers op de volgende wijze: