Gepost door: Paul | september 2, 2006

Leef

Papyrus gevonden in een Romeins wrak voor de kust van Lampedusa. Circa tweede eeuw na Christus.

Aan mijn Carthaagse broeders.

Wat moet ik zeggen? Jullie zullen verbaasd zijn mijn brief in jullie handen te vinden, in plaats van het verslag van ons geïnspireerde einde. Misschien zullen jullie de brief wel afdoen als een vervalsing, een handigheidje van de Duivel om jullie op het verkeerde spoor te zetten. Maar let op het handschrift, dat is echt het mijne! En jullie weten dat broeder Paeon betrouwbaar is, hij staat aan de kant van de Christus. Ook als jullie mij na deze brief veroordelen, reken het hem niet aan, hij is slechts mijn boodschapper.


Zoals jullie weten keken mijn broeders, mijn zusters en ik erg uit naar de verwachte aankomst van proconsul Arrius Antoninus. We hadden gehoord van de processen in Smyrna, hoe vele dappere christenen getuigd hadden van de Heer, vervuld van de Geest. Ja, ik hoef niet uit te wijden over hun strijd in de arena, over het bloed dat vloeide als de wijn op de bruiloft in Qana, hoe Jezus zelf tussen onze martelaren stond en hen naar de Heer leidde. Voldoende heb ik jullie hiervan verteld in mijn vorige schrijven, jullie kennen het vermetele plan dat wij hadden bedacht ter gelegenheid van de komst van de proconsul.

De nacht vantevoren vastten we in een kleine hut even boven de stad – de herders waren al naar het festival getrokken, we kwamen ze tegen onderweg naar boven, hoorden hoe ze zich verkneukelden over de hoge prijzen die ze voor de geitenkaas zouden vragen. Zuster Mercuria wilde hen tot inkeer brengen, hen duidelijk maken dat de Nieuwe Profetie veel hogere winsten beloofde aan hen die niet kaas, maar zichzelf als feestmaal aan zouden bieden. Maar ze werden gauw vijandig, dreigden met staffen en één zelfs met een mes, ons de plaag van afgelopen winter verwijtend, dus we lieten de ongelukkigen gaan, blij dat onszelf de Veroordeling bespaard zou blijven die voor hen voorzien is.

Wij keken uit naar het oordeel dat ons de volgende dag bij God zou brengen, en tijdens het waken en vasten inspireerde de Heilige Geest ons met visioenen en profetieën. Zal ik ze jullie verhalen? Ach, de volgende dag heeft alles in zo’n ander licht geplaatst… We daalden af die ochtend, zagen de stoet van de proconsul naderen uit het zuiden. Net vóór hem arriveerden we bij de stad, we moesten ons door de zingende mensenmassa persen om zijn zetel te kunnen naderen. Mensen duwden terug, betichtten ons van voordringen – zich niet bewust dat wij de Allerhoogste vertegenwoordigden. We waren met z’n tienen denk ik, mannen en vrouwen. We drongen door de voorste rijen heen, juist gedurende de ontvangstceremonie, toen de agonotheet de proconsul wilde bekransen. ‘We zijn Christenen!’ schreeuwden we (driemaal, viermaal, het duurde even voor ze ons in de gaten kregen). We raakten in een roes – ik in ieder geval, de dagen met de Geest als enig voedsel dreven me voort.

Als Arrius Antoninus zijn blik op ons richt voel ik gloeiende trots en verwachting, ervaar hoe tussen ons tiental de Verlosser staat, gereed om met ons te strijden tegen de Duivel. ‘Proconsul, de beesten en leeuwen wachten op ons, twijfel niet en drijf ons de arena in! Wij dienen slecht één Heer – de Christus, zijn koninkrijk kome!’ Ik zie de woede flikkeren in de ogen van Arrius, voel hoe de Duivel door hem ademt. De kurassen van de wachters achter hem glitteren. Er zal gejoel zijn, maar ik hoor het niet, hoor alleen het geritsel van de olijfkrans in de handen van de agonotheet. Arrius staat op van zijn zetel, heft zijn arm. Zijn bovenlip trilt, zijn gezicht is rood – nu wordt ons lot vervuld! ‘Maak dat je weg komt, idioten, als jullie wilt sterven gebruik je maar touwen of kliffen!’ Een korte wenk naar de wachters en we worden meegesleurd. Optatus en Mercuria schreeuwen en verzetten zich, maar ik voel de kracht uit me stromen, de magie is gebroken. Ik ben me gewaar van de menigte die uiteen wijkt om ons door te laten als de soldaten ons ruw tegen het kille marmer van het forum smijten.

De omstanders keken even meewarig, negeerden ons dan. De menigte sloot zich rond de proconsul. Optatus spoorde ons aan om nogmaals te gaan, de Duivel mocht dit gevecht gewonnen hebben maar de oorlog was niet voorbij. Maar ik voelde me machteloos en verraden, al wist ik niet wie de verrader was: God of de Duivel? Of mijn broeders en zusters, ikzelf? Wat de anderen voelden weet ik niet – we hebben er niet meer over gesproken. Toen Optatus en Mercuria onze lusteloosheid bemerkten, liepen ze nijdig weg, scheldend op onze zwakte. Wij zaten nog even, dropen toen uiteen.

Waarom schrijf ik jullie dit, broeders? Ik had me beter gedeisd kunnen houden, dan hadden jullie ook wel vernomen dat het niets geworden was met ons martelaarschap, mijn vorige brief zou als hoogmoed bestempeld en vergeten zijn. Waarom maak ik jullie nu deelgenoot van mijn zwakte, van mijn verraad aan God? Wil ik boete doen, jullie om vergiffenis vragen? Het is me eigenlijk niet duidelijk.

Ik huilde me die siesta in slaap. Het was al donker toen ik wakker werd. De stad resoneerde van de feestgeluiden, gezang en muziek van de agora. Het was al donker, onze wijk was verlaten. Waarom ik naar buiten ging weet ik niet. Ondanks de honger voelde m’n geest helder en scherp. Ik hoorde alles, zag alles, voelde alles, rook alles. Gekrijs van katten op de daken. De vochtige kilte in de lucht. De geur van het offervlees ver weg. En de sterren, de melkweg, de maan. Ik ging zitten op het voorplein van het kleine Artemistempeltje, keek naar de sterren. M’n hart was open en ik voelde me verrukt en dankbaar dat ik leefde. Zo bleef ik lang zitten. Die avond ben ik teruggegaan naar m’n ouders en heb me met hen verzoend. Of ik de Messias nog dien? Ik weet het niet. Ik leef!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers op de volgende wijze: